Τ' απόγευμα γκρίνιαξα στον άντρα μου ότι μου λείπει πολύ το χωριό μου.
"Λοιπόν"...., μου λέει, με άγρια φωνή.
Τρόμαξα! "Τώρα θα τ' ακούσω!" σκέφτηκα μέσα μου.
Κατέβασα τ' αυτιά και άρχισα να στρώνω το τραπέζι, να φάμε.
"Ετοιμάσου να φύγουμε!" τον ακούω να λέει χαμογελαστός!
Να σας πω ότι πέταξα απ' την χαρά μου;
Να σας πω πως δεν το πιστεύω ακόμα;
Πήγαμε λοιπόν και γυρίσαμε.
Μάζεψα λουλούδια, φεγγάρια, αγάπη και ενέργεια φυσικά και σας κερνάω!
Καλόν μήνα σε όλους σας και σας ευχαριστώ για την κατανόηση.
Θα μου περάσει!
