Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Πήγε στη θέση που του ανήκε τελικά

Έψαχνα να βρω το κείμενο και είδα πως εμφανίστηκε στη δική του χρονική στιγμή. Απ΄τη μια ζητάω συγνώμη για την ταλαιπωρία, απ΄την άλλη μου άρεσε που πήγε μόνο του στη θέση που ανήκε....

Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006

Ομαδικό έγκλημα

Πέντε παλληκάρια! Πέντε παιδιά!
"Δυο μέτρα άντρας''! έλεγε μια γυναίκα κλαίγοντας.
Άδικο! Φρίκη! Δεν μπορείς εύκολα να το δεχτείς. Κι ας πονούν άλλοι. Συμμετέχεις θες δεν θες.
Νοερά, αλλά συμμετέχεις.
"Κουράγιο!" σ΄αυτές τις οικογένειες. Να αντέξουν, να σταθούν όρθιοι, να συνεχίσουν την ζωή τους "με" αυτούς, "χωρίς" αυτούς.
"Καλό ταξίδι!" στα πέντε παλληκάρια. Σίγουρα εμείς θα τα ξεχάσουμε με τον καιρό, μα για τους δικούς τους ανθρώπους θα είναι πάντα ζωντανοί!

Είχα έτοιμάσει ένα κείμενο με θέμα αυτό το "κάτι" που μένει, αλλά μετά τις ειδήσεις για τα πέντε παλληκάρια, προτιμώ την σιωπή. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω απόψε. Νιώθω παγωμένη.

Όταν το "κάτι" που μένει είναι "πολύ"


πιέζεται, σε πνίγει, θέλει να βγει και πρέπει να βγει. Αυτό το "κάτι" μπορεί χθες να ήταν απογοήτευση, εμπόδιο, δυσκολία, παρεξήγηση, πεπρωμένο ή οτιδήποτε άλλο. Σήμερα όμως (26/11/2006) αυτό "το κάτι" γαλήνεψε (σαν την φωτογραφία) ηρέμησαν τα φουρτουνιασμένα νερά και στον βυθό φαίνονται πάλι τα πολύτιμα κοράλια που δεν είναι άλλα απ΄την ανάγκη, την αλήθεια, την αγάπη, την δικαίωση. Είναι αυτό το "κάτι" που έμεινε που σας έγραψα χθες και γράφοντάς το, λυτρώθηκα. Ήρθε και η βροχή και κάτι άλλα, ήρθε κι έδεσε!

Έχω κλάψει πολύ γι΄αυτό το μπλογκ. Θα απορείτε, μα μου συμβαίνει. Παθιάζομαι με κάποια πράγματα και δίνομαι και δένομαι. Πόσο μάλλον με ανθρώπους. Είμαι έτσι. Δυστυχώς. Ή του ύψους ή του βάθους. Τα πράγματα τα βλέπω ή άσπρα ή μαύρα. Ή αληθινά ή ψεύτικα. Αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου πρέπει να το δουλέψω πολύ, γιατί ξέρω πως υπάρχει και το γκρίζο.

Δεν ξέρω αν ο Ερμής ήταν ανάδρομος, που λεν και οι αστρολόγοι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η χθεσινή και η σημερινή μέρα "έτρεχε", όσο δεν έτρεξε όλη μου η ζωή.
Αφορμή για "τρέξιμο"συναισθημάτων στάθηκε η γιορτή μου.

Τα τελευταία χρόνια είχα χάσει το νόημα της γιορτής. Περισσότερο με άγχωνε και με μελαγχολούσε. Δεν μου άρεσαν αυτά τα τυπικά και τα τηλέφωνα... Να έχεις σίγουρους κάποιους ότι θα σε θυμηθούν και να μένεις με την απογοήτευση.

Φέτος δεν ξέρω τι έγινε. Άστραψε και βρόντηξε.

Δεν είχα διάθεση για τίποτα. Απολύτως τίποτα. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν όλη μέρα, τα μηνύματα έδιναν και έπαιρναν, παρόλο που εγώ συχνά τα "έκλεινα" γιατί η διάθεσή μου δεν ήταν ίδια με των άλλων, γιατί εγώ υπήρχα και θα υπάρχω και πριν και μετά (ελπίζω) την γιορτή μου. Να είναι καλά όλοι οι άνθρωποι, γιορτάζουν δεν γιορτάζουν. Δεν μου έλεγε κάτι παραπάνω, το να μιλήσω με κάποιους, ειδικά χθες.

Να μην τα πολυλογώ. Έχω καταλήξει τα τελευταία χρόνια πως κάποια πράγματα είναι για να γίνονται. Είναι γραμμένα. Πως το λένε; Πεπρωμένο; Ε! αυτό. Το πεπρωμένο αυτό, χθες και σήμερα, μου χρωστούσε κάτι και έπρεπε να μου το πει. Και μου το είπε. Και μου το είπε τηλεφωνικώς, όχι με ένα, αλλά με πολλά τηλέφωνα και πολλά διαφορετικά πρόσωπα.

Με αφορμή την γιορτή μου, μου τηλεφώνησαν άνθρωποι απ΄το παρελθόν που κάτι είχαν να πουν, κάτι να διορθώσουν, ακόμη και να ζητήσουν συγνώμη! Εκεί ήταν που έπαθα την πλάκα μου. Εκεί είδα ότι η δικαίωση μπορεί να αργεί, αλλά έρχεται. Η μία περίπτωση ήταν κύκλος που νόμιζα πως έκλεισε πριν έξι χρόνια. Η άλλη πριν τρεία χρόνια, μάλιστα παρέλαβα και έγγραφο! Η άλλη, άστο. Τι να γράψω; Αυτό το καλώδιο χθες και σήμερα διόρθωσε οκτώ αγκάθια, οκτώ πληγές άδικες για μένα. Κι ήρθε αφορμή η γιορτή μου φέτος, γιατί κάθε χρόνο υπάρχει, να μου πει φέτος, "συγνώμη για τότε", "συγνώμη για πέρσι", "ήμουν άδικος τότε", "μπορείς να με συγχωρήσεις ή να με βοηθήσεις;" ,"δέχεσαι ευχές από έναν εχθρό ή θα με βρίσεις;"

Παιδιά, δεν ξέρω τι γίνεται. Αν σας έχει συμβεί ποτέ. Τόσα γεγονότα και καταστάσεις, τόσοι "κόμποι" να λυθούν όλοι μαζί και να σου δίνει τόση χαρά αυτό και συγκίνηση, να κλαις από λύτρωση και αγάπη για όλους και για όλα! Να θες να φωνάξεις στον κόσμο, να τα πεις, να δει κι αυτός τα ανεξήγητα και να τα εξηγήσει, αν μπορεί. Να καταλάβει ότι όλα γίνονται για κάποιον σκοπό. Να πάρει δύναμη ο κάθε άνθρωπος απ΄τα δικά σου παθήματα και μαθήματα και να συνεχίσει τη ζωή του με αγάπη και κάνοντας υπομονή και μόνο το καλό γύρω του.

Μεγάλη υπόθεση. Κρίμα που δεν μπορώ να σας γράψω περισσότερα. Να καταλάβετε. Θα με περάσετε για τρελλή. Με το δίκιο σας. Άλλα λέω, άλλα κάνω. "Γειά σας" γράφω και ξαναγράφω, και πάλι εδώ είμαι. Πάντα "κάτι" θα με κρατάει μέσα. Πάντα κάτι θα με σπρώξει εδώ. Έχω καταφέρει και έχω κόψει "μαχαίρι" κακές συνήθειες ακόμα και επαφές με ανθρώπους που με "έφθειραν". Μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένοι και χωρίς εμένα και μετά από μένα, χωρίς να νιώθουμε εχθροί. Όπως κι εγώ να ζήσω καλύτερα μακρυά τους.

Με τούτο εδώ το εργαλείο, δεν ξέρω τι γίνεται. Το παλεύω μαζί με το τσιγάρο. Βάζω το μαχαίρι, αλλά, δεν είμαι έτοιμη για τόσο βαθιά, όσο πρέπει. Με τις πολλές απόπειρες, που θα πάει; Κάπου, κάπως, κάποτε θα κοπούν. Είναι και πολύ πολύπλοκο μέσο. Συγκεντρώνει πολλά στοιχεία άλλα, πέρα από ανθρώπους. Τα έχουμε ξαναπεί. Ανάγκη, εκτόνωση, επαφή, επικοινωνία, διάλογο, πολλά.

Είναι πολλά. Πρέπει να κόψεις πολλά...

Άνοιξαν οι ουρανοί! Έτσι νιώθω σήμερα. Έβρεξε πολύ ναι, αλλά να ξυπνήσουν κοιμισμένες συνειδήσεις μετά από έξι χρόνια, δεν το περίμενα. Ακόμη κι αν πέθαινα, που τότε συνήθως "ξυπνούν" και λένε "Ήταν πολύ καλός άνθρωπος!" κι ο νεκρός δεν μπορεί να σηκωθεί να τον κυνηγήσει και να του πει: "Εσύ δεν είσαι (ρε), που πήγες είπες κι έλεγες, ότι εγώ πήγα είπα κι έλεγα...."

Τι να πεις; Η ζωή είναι ένα παράξενο και ανεξήγητο βιβλίο. Κάθε σελίδα του κρύβει και κάτι. Εμένα στις σελίδες 25 και 26 Νοεμβρίου 2006 μου έδωσε δικαίωση για αδικίες παλιότερων εποχών και αυτό μου έδωσε μέσα μου δύναμη ψυχική και ηθική. Φόρτωσαν γερά οι άδειες μπαταρίες μου. Έρχονται Χριστούγεννα κι έχω να κάνω πολλά. Νόμιζα πως φέτος δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα.... Ευτυχώς! και πρέπει να προλάβω. Σε εκρεμότητα τρεις σοβαρές υποθέσεις κι εγώ ήμουν χωρίς ίχνος ενέργειας. Ψέμματα! Πέντε! (Τώρα που κάνω τον τελευταίο έλεγχο του ποστ, το σκέφτηκα και συμπληρώνω. Πρέπει να προλάβω.)

Ήμουν 18 χρονών, όταν φεύγοντας για πάντα απ΄το χωριό, ένα αγόρι πίσω μου φώναζε κλαίγοντας:
"Μετράς Κατερίνα! Μετράς!"

Έκλεισα τα 46, όταν με αφορμή την γιορτή μου, μου τηλεφώνησαν τουλάχιστον 8 άτομα απ΄το παρελθόν, για να μου πουν ότι "φταίγαν οι συνθήκες", "οι κακές στιγμές" και να "ξεχάσω"... κι ότι "αξίζω", κι ότι "ΜΕΤΡΑΩ"!

Μεγάλη υπόθεση παιδιά! Μεγάλη ηθική δικαίωση!

Εύχομαι σε όλους σας να ΜΕΤΡΑΤΕ ΠΑΝΤΑ!
Όχι λεφτά. Αυτά είναι άχρηστα. Αυτά μας χάλασαν. Αυτά δεν μένουν.

"Το κάτι που μένει" είναι αυτό που έχεις μέσα σου και δεν μπορούν να δουν εύκολα οι άλλοι.
Αν είναι "πολύ" όμως, κάποια στιγμή θα το δουν. Κι όταν το δουν, ποιός σε πιάνει! Γίνεσαι "πλούσιος" και γράφεις, γράφεις, μέχρι που τους ζαλίζεις όλους. Ξεχνάς κι ότι χαιρέτισες και ότι "άδειασες". Αφού "γέμισες" πάλι (τι σημασία έχει αν ήταν από άλλες πηγές;) τους ξαναχαιρετάς αυθόρμητα και τους λες αυτό το "κάτι" που έχεις να πεις και τους δίνεις αυτό "το κάτι" που έχεις να δώσεις.

Αυτή είσαι. Το πολύ πολύ να μην σε πιστέψουν όταν θα τους χαιρετάς πραγματικά και την πάθεις σαν τον μύθο με τον ψεύτη, αλλά εσύ (δηλαδή εγώ), δεν είσαι ψεύτρα, απλά έτσι νιώθεις την κάθε συγκεκριμένη στιγμή που γράφεις. Στη χειρότερη θα σε πιστέψουν απ΄την σιωπή διαρκείας που θα επακολουθήσει φεύγοντας.

Χείμμαρος η ζωή (μου), αναγκαστικά και το κυκλάμινο.
................................................................
ΥΓ. Δευτέρας
Το "γέμισμα" μπλοκαρίστηκε (μετά απ΄αυτό το κείμενο) γιατί η ζωή συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς και τα επόμενα γεγονότα αφορούν θάνατο κι αρρώστιες. Εκεί αναρρωτήθηκα αν πρέπει να το σβήσω ή να το στείλω. Κατέληξα να σεβαστώ την στιγμή και εσάς.

Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

Είναι το κάτι που μένει....


όταν μια αγάπη πεθαίνει νωρίς....

Αδύνατον να του αντισταθώ απόψε....

Ήθελα πολύ να βρέξει!

Έβρεξε!

Βρέχει!....

Θεέ μου!!!! Σ΄ευχαριστώ!!!

ΛΥΤΡΩΣΗ!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006

ΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

....Μου είπαν ότι σε ένα χωριό γίνετε ένα μασκέ πάρτυ. Ότι εκεί συναντιούνται άνθρωποι που κάτι έχουν να πουν. Μου είπαν ότι αυτοί οι άνθρωποι οι περισσότεροι είναι μορφωμένοι, εφόσον έχουν γνώσεις τουλάχιστον Αγγλικής και πληροφορικής.

Εγώ γνώσεις δεν είχα. Ήθελα πολύ να βρεθώ σε ένα τέτοιο χωριό, γι΄αυτό βρήκα τον τρόπο και τα κατάφερα να βρεθώ ανάμεσά τους. Πήρα κι εγώ την μάσκα μου που ήταν ένα "κυκλάμινο του βουνού" και άνοιξα το δικό μου σπιτικό. Δεν ήμουν "πλούσια", μα ότι είχα θα κερνούσα. "Καλή καρδιά" μου είχε διδάξει η δική μου η δασκάλα.

Γρήγορα με επισκέφτηκε κόσμος με μάσκες και με χωρίς μάσκες. Οι περισσότεροι ήρθαν με δώρα και ανοιχτές αγκάλες. Ήταν τόσο ανοιχτές που εγώ τις πίστεψα και πολύ γρήγορα πέταξα την μάσκα μου. Έλεγαν και ξανάλεγαν πως τους άρεσαν τα γλυκά μου και κυρίως ο χαραχτήρας μου. Έπρεπε λοιπόν να ξέρουν την οικοδέσποινα.

«Είμαι η Κατερίνα», είπα σε όλους και τους άνοιξα την ψυχή μου, ακόμα πιο πολύ.
Τους κέρασα ότι είχα και δεν είχα. Φτωχά, λίγα, αυτά είχα. Έγιναν για μένα «οι καλοί μου φίλοι», που πάντα έτρεχα σαν τρελή κοντά τους, να τους πω την Καλημέρα μου μόλις ξυπνήσω, την Καληνύχτα μου πριν κοιμηθώ, να ακούσω το πρόβλημά τους. Το ίδιο έκαναν και εκείνοι μαζί μου. Κάποιοι μάλιστα έβγαλαν κι εκείνοι την μάσκα τους και επικοινωνούσαμε και εκτός πάρτυ. Όλα ήταν παραμυθένια! Ένας καινούργιος κόσμος, αλλιώτικος απ΄τους άλλους που είχα ζήσει μέχρι τώρα.

Πάνω που ήμουν χαρούμενη που στάθηκα τυχερή στον χώρο του ίντερνετ και έπεσα σε "καλό κόσμο", εκεί έγινε το μπέρδεμα με κάποιους. Η δική τους αλήθεια, που μου έδειξαν, ήταν πολύ διαφορετική απ΄την πραγματικότητα και γι΄αυτό ένοιωσαν την ανάγκη να απομακρυνθούν και να κρυφτούν από μένα. Κινδύνευα να τους παρασύρω να βγάλουν και την δεύτερη μάσκα και την τρίτη και αυτό δεν το άντεχαν.

Αυτό το κατάλαβα και το δέχτηκα, μα δεν σταμάτησε εκεί. Θα μπορούσαν να απομακρυνθούν από κοντά μου σιωπηλά, σαν κύριοι, όπως ήρθαν. Έτσι είναι η ζωή. Με κάποιους ταιριάζουμε, με κάποιους όχι. Για τίποτα δεν μας υποχρεώνει κανείς, πόσο μάλλον σε ένα μασκέ πάρτυ. (Άσχετα αν εγώ αποκαλύφθηκα).

Είδαν λοιπόν ότι δεν τους κάνω για "φίλη" και έφυγαν απ΄το σπίτι μου, παίρνοντας κι άλλους μαζί και όταν απομακρύνθηκαν καλά, καλά, έκαναν ένα άλλο δικό τους πάρτυ, μπερδεύοντας παλιές και νέες μάσκες. Εκεί είχαν την άνεση να αρχίσουν να κατηγορούν, να κρίνουν, να ειρωνεύονται ότι τους είχα κεράσει τόσον καιρό. Ότι δεν τους άρεσε, αλλά τότε με την άλλη μάσκα δεν το έβλεπαν.

Κάποιος απ΄την παρέα δεν το άντεξε και πρόδωσε το μυστικό. Τότε έγινε ένας πανικός. Έσβηναν φώτα και έτρεχαν να κρυφτούν σε νέα σπίτια.

Το κυκλάμινο όταν είδε όλα αυτά και πολλά άλλα, στεναχωρέθηκε και έσκυψε το κεφάλι, για να μην βλέπει. Αυτό ήταν αληθινό. Οι άλλοι γιατί όχι; Τι έφταιξε; Κι είχαν τόσο ωραίες μάσκες! Θα μπορούσαν να είναι αληθινές!

Τότε βγήκε η Κατερίνα και έσωσε το κυκλάμινο. Το πήρε και το πήγε πάλι εκεί στα βουνά, γιατί η φύση είναι ότι πιο αγνό έχει μείνει.

Για μένα οι έξι μήνες στα μπλογκ ήταν ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Πήγα ξυπόλητη στα αγκάθια και ήταν δεδομένο ότι θα πληγωθώ. Άφησα τόσο ελεύθερη την ψυχή μου, άνοιξα τόσο πολύ το σπίτι μου, που αργά ή γρήγορα κάποιος θα το λεηλατούσε. Γι΄αυτό τα πήρα μαζί μου, όλα! Και τα γραπτά και τα συντρίμμια μου και όλες τις αναμνήσεις που για κάποιους ήταν ψεύτικες, μα για μένα τόσο αληθινές!

Φεύγω και αφήνω πίσω μου ελεύθερο τον χώρο και τον χρόνο, σε μια παρέα που «μέθυσε» και θέλει να "ξεσαλώσει", όπως λέει. Μόνο που είναι κρίμα τόση μόρφωση και τόσο χρόνο να τον διαθέτουν για να με κατηγορούν.Υπάρχουν τόσα άλλα θέματα να ασχοληθούν και τόσα άλλα προβλήματα γύρω μας να κριτικάρουν. Δεν μπορεί να είμαι εγώ το κύριο πρόβλημά τους και το αναμασούν τόσο καιρό. Τόση ενέργεια, μόρφωση και εξυπνάδα, θα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν κάνοντας το καλό. Το κακό μπορούν να το κάνουν όλοι. Το μόνο εύκολο. Ειδικά αν έχεις πολύ απ΄αυτό μέσα σου, πολλά μπορείς να πετύχεις.

Αν ο σκοπός τους ήταν να με διώξουν, το κατάφεραν.

Αν ήταν να με στεναχωρήσουν, το κατάφεραν σε μεγαλύτερο βαθμό απ΄ότι νόμιζαν.

Αν ήταν να με "αρρωστήσουν" κι αυτό το κατάφεραν. Τόση κακία πως μπορούσε να μην μ΄αγγίξει;

Εγώ όμως απ΄αυτό το είδος, είτε με μάσκα, είτε χωρίς μάσκα, δεν έχω. Όχι τόση πολύ, τουλάχιστον! Η δική μου δασκάλα άλλα με δίδαξε. Δυστυχώς την μόρφωση δεν την δίνουν τα πτυχία. Απαιτεί άλλη σχολή κι αυτή απ΄ότι φαίνεται έχει κλείσει.

Θέλω να ευχαριστήσω τους ειλικρινείς ανθρώπους, που όταν έβγαλαν την μάσκα ήταν ακόμη καλύτεροι, απ΄ότι η φαντασία μου είχε πλάσει. Γι΄αυτούς πραγματικά λυπάμαι που θα τους χάσω. Και για τους άλλους που στάθηκαν "κύριοι" με την μάσκα τους, κι αυτούς λυπάμαι που θα τους χάσω. Και για τους άλλους λυπάμαι πολύ! Τους αγάπησα και ας με πλήγωσαν στο τέλος. Δεν μπορείς έτσι εύκολα να διαγράψεις ανθρώπους και αισθήματα. Είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανήματα με κουμπάκια. Κάποιοι τα έχουν μπερδέψει τα πράγματα.

Αποτέλεσμα:

Κατερίνα και κυκλάμινο και οι δυο μαζί σας χαιρετούν. Αποφάσισαν να απέχουν απ΄αυτό το χωριό. Το κλίμα είναι πολύ αντίθετο απ΄την δική τους ψυχολογία και ανάγκη.

Καλή συνέχεια στους παλιούς!

Να προσέχουν οι καινούργιοι!

Καλό "γλέντι" στα κρυφά στέκια κι όταν κουραστούν ας κάνουν κάτι καλό γύρω τους, για να νιώσουν καλύτερα και εκείνοι και εγώ. Όλοι έχουμε ανάγκη από ψυχική ηρεμία. Εγώ ίσως πιο πολύ..... Ας το σεβαστούν λιγάκι εκείνοι που ξέρουν.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006

Λυπάμαι!

Για όσους δεν ξέρουν και με ρωτούν, για τα παράξενα του μπλογκ μου τελευταίως, τους ενημερώνω ότι συμβαίνουν πολλά, τα οποία δεν μπορώ να σας τα πω. Προς το παρόν, τουλάχιστον. Γι΄αυτό κάν΄τε υπομονή όπως κάνω κι εγώ.
Σας ευχαριστώ πολύ "όλους"!